“Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.”
Soms heb je een heel duidelijk beeld van hoe een training eruit gaat zien. Je hebt een plan, weet waar je wilt oefenen en kijkt er eigenlijk al naar uit.
Maar ja… paarden trekken zich niet altijd zoveel aan van jouw planning. 😉
Vandaag waren de rijbakken bezet. In de ene bak was een clinic bezig en de andere was druk met ruiters. Ook op het veld ernaast was er van alles gaande, waaronder een hondentraining. Mensen liepen af en aan, of met hun hond of met een paard.
Voor een jonge pony dat van zichzelf al wat spanning kan opbouwen, was dat niet bepaald de meest rustige setting en al helemaal niet voor het beleren!
Dus moesten we improviseren.
In plaats van de rijbak zochten we een iets rustiger stukje land op. Net buiten de drukte, maar ook niet te ver weg, hij moet tenslotte kunnen leren hiermee om te gaan op een veilige manier! Het is niet volgens plan, maar misschien juist een mooie gelegenheid om te kijken wat er gebeurt wanneer de omstandigheden veranderen.
Er was spanning aanwezig en weinig focus op degene die hem vast had. Daarom besloten we om niet zomaar aan de training te beginnen, maar eerst rustig te kijken wat deze pony nodig had om zich op deze plek wat meer op zijn gemak te voelen.
Eerst verkennen, dan trainen
We begonnen met het verkennen van de nieuwe plek. Niet meteen oefeningen afdraaien, maar eerst samen een rondje lopen.
Even linksom, even rechtsom.
De omgeving bekijken, de geluiden in je opnemen en ontdekken dat die vreemde dingen om je heen helemaal niet zo spannend hoeven te zijn.
Van daaruit werd het grondwerk rustig opgebouwd. We werkten met verschillende oefeningen waarbij duidelijkheid en communicatie centraal stonden. Niet door harder te worden wanneer de pony spanning liet zien, maar juist door rustig en consequent te blijven.
Een belangrijk onderdeel daarbij was het verplaatsen van de achterhand en het oefenen van de one-rein-stop. Het waren oefeningen die hij al kende en niet nieuw hoefde te leren.
Door dit soort oefeningen vanaf de grond te doen, ontstaat er in spannende situaties, meer ontspanning. De pony leert niet alleen wat er gevraagd wordt, maar ook dat het kan luisteren naar de aanwijzingen van de mens en zich daarbij beter gaat voelen, zelfs wanneer de omgeving wat meer prikkels geeft.
Tussendoor werd er steeds ruimte gegeven om te ontspannen. Hoofd omlaag, even stilstaan en pauze, rustig ademhalen, alles verwerken en daarna pas verder.
En langzaam begon je het verschil te zien.
De spanning die er aan het begin zo duidelijk was, maakte steeds meer plaats voor ontspanning en focus.
Van grondwerk naar het zadel
Wanneer er op de grond voldoende rust en vertrouwen was, kon er een volgende stap worden gezet.
Het zadelmak maken van een jonge pony bestaat tenslotte niet uit één groot moment waarop je ineens “klaar” bent. Het is een proces van heel veel kleine stapjes.
Elke training bouw je verder aan vertrouwen, balans, ontspanning en begrip.
Ook vandaag was dat het doel. De ruiter kon op de pony gaan zitten. Rustig, zonder haast en met aandacht voor hoe de pony reageerde.
En juist dan zie je waarom het zo belangrijk is om niet vast te houden aan een vooraf bedacht programma.
Want als je de spanning serieus neemt en je training daarop aanpast, kun je soms uiteindelijk veel meer bereiken dan wanneer je koste wat kost je oorspronkelijke plan probeert af te werken.
En dan gebeurt het vanzelf
Aan het einde van de training kwam er zo'n moment waar je als trainer blij van wordt.
De pony liep steeds meer ontspannen en gefocused op 'zijn taak'. Hij liep vol zelfvertrouwen met ruiter op de rug rond zonder dat ik hem van voren echt hoefde te begeleiden.
Geen grote oefening die perse afgevinkt moest worden. Geen moment waarop er nog iets geforceerd hoefde te worden.
Gewoon… heel dapper en ontspannen rond lopen met een ruiter op de rug.
Alsof hij zelf even wilde laten zien: kijk eens wat ik kan!
En dat zijn precies de momenten waarop je ziet dat al die kleine stapjes hun vruchten beginnen af te werpen.
Van spanning naar ontspanning. Van eerst moeten verwerken wat er om je heen gebeurt, naar zelfvertrouwen krijgen. Van grondwerk naar het zadel.
En vooral: leren dat het ook op een andere plek, onder andere omstandigheden, gewoon goed kan komen.
Soms loopt het anders dan gepland
En eerlijk? Dat vind ik misschien wel één van de mooie dingen aan trainen met paarden en pony's.
Je kunt een prachtig plan maken, maar uiteindelijk moet je altijd blijven kijken naar het paard dat op dat moment voor je staat.
- Vandaag was de rijbak geen optie. Dus werd het een stukje land.
- De omgeving was drukker dan normaal. Dus begonnen we met verkennen.
- Er was spanning. Dus werd er niet doorgeduwd, maar juist teruggeschakeld.
- En uiteindelijk kwam daar ontspanning voor terug.
Precies daarom vind ik het zo waardevol om paarden op deze manier te trainen: met aandacht voor het individu, zonder haast en met oog voor wat er op dat moment nodig is.
Loop jij zelf tegen iets aan in de training van je paard of pony? Of ben je bezig met het zadelmak maken van een jong paard en kun je daar wel wat begeleiding bij gebruiken?
Stuur me gerust een bericht. Ik kijk graag met je mee en denk samen met je na over wat jouw paard of pony nodig heeft.
Want soms gaat het niet zoals het moet.
Dan moet het maar zoals het gaat.
En wie weet levert juist dat het mooiste leermoment op.
Van grond tot zadel. Van spanning naar ontspanning. Samen op weg.
Reactie plaatsen
Reacties